A za oknem mroczna jesień....

Witajcie!

U nas za oknem mroczna jesień. Od wielu dni słońce okryło się grubą warstwą szarych chmur i ani myśli choć na krótka chwilę przeciągnąć swoje jasne ramiona. Co jakiś czas chmury oblewają nas swoimi łzami. Tegoroczna zima póki co - jest ciepła, szara i mokra. A mnie się marzą chwile z białym puchem. Jak byłoby pięknie mieć białe Święta Bożego Narodzenia, takie jak z lat mojego dzieciństwa.

W tym roku zaprojektowałam i zrobiłam kolejną szydełkową szopkę. Tak naprawdę wedle zapotrzebowania zrobiłam ich więcej niż jedną. Fantastyczna sprawa dla domu, gdzie są dzieci. Bezpieczne, miękkie figurki, dzięki którym poprzez zabawę można poznawać najpiekniejszą i radosną dla nas historię narodzenia Zbawiciela. Każdą figurkę można przytulić, a jak się przybrudzi - wyprać. Wiecie co, bardzo lubię tworzyć te moje szopki. Mam pełną głowę pomysłów na kolejne. Kto wie, może uda mi się choć część z tych pomysłów zrealizować w przyszłym roku?

Bardzo serdecznie pozdrawiam wszystkich odwiedzających!

Puk, puk...to ja.

Witajcie!

Wracam! Minęło sporo czasu od ostatniego wpisu, a wciąż przychodzą do mnie wasze komentarze pod postami, przemiłe wiadomości i pytania o to, co u mnie słychać i czemu milczę. Dziś odbyłam rozmowę z moją ukochaną koleżanką Anią, która również zapytała czemu nic nie piszę na blogu. Aniu, wiem, że tu zajrzysz, więc ściskam Cię i pozdrawiam. I zobacz - piszę. Wreszcie piszę!

Trudno wytłumaczyć skąd wynikła ta cisza, bo złożyło sie na nią wiele czynników. Nie tylko ten codzienny brak czasu.... ale myślę, że kiedy coś się kocha, lubi, czymś pasjonuje - to nie można tak zwyczajnie od tego się uwolnić. Bo pasje są w nas, w sercu! I kiedy na zewnątrz wydaje się, że coś tam przycichło, to zawsze wewnątrz miałam swój świat- świat pasji, moje intymne królestwo. Mimo usilnych prób, nie pokonał tego ani brak czasu, ani codzienna bieganina, ani godziny spędzane w korkach czy złamana niedawno ręka itd. Uffff.

Mimo ciszy, rzadziej, ale cały czas coś projektowałam, wymyślałam i tworzyłam. Czasami tylko zapomniałam zrobić zdjęcia, zanim to co stworzyłam "powędrowało" do ludzi. Cały czas robię kartki. I dlatego dziś pragnę wam kilka zaprezentować. 

Wiecie co.....miło tak znów czuć ogromną satysfakcję siedząc tutaj, przed komputerem i pisać tych kilka zdań do was. Najchętniej bym was wszystkich wyściskała na powitanie! Czujcie się wyściskani! Pozdrawiam!

Witajcie!

Chyba będziecie mnie mieli dość, ale ja znów zarzucę blog kartkami. No nic na to nie poradzę, że coraz bardziej kocham je robić i coraz częściej ktoś chce je ode mnie kupować. To bardzo cieszy i daje mi wiarę w to, że moja pasja i "twórczość" może sie komuś podobać. Wszystkie kartki są tworzone całym sercem. Staram się każdą przemyśleć, a niejedna z nich to artystyczny wyraz moich myśli, przeżyć i marzeń. Dobra...zapędziłam się. Bardzo wam dziekuję za wszelkie dobre i budujące słowo. Ale muszę sie przyznać, że wzrasta we mnie chęć wyciągniecia szydełka lub maszyny do szycia. Plany już są, a czy czas i zdrowie pozwolą, to zobaczymy. Prosicie mnie o nowe kursiki - tak, myślę nad nimi. Ostatnio pochłania mnie tyle spraw, ale dam radę! Muszę! Życzę wam kochani, ciepła tam, gdzie jest zimno i orzeźwiającego chłodu tak, gdzie macie gorąco. Nie chorujcie  i usmiechajcie się do siebie nawzajem! Pa!
 Zapraszam do ogladania kartek.

Po koncercie kolęd

Kochani!

Dziś, mając na uwadze naszą rodzinę i znajomych w Polsce, chciałabym wam pokazać dwa filmiki z dzisiejszego koncertu kolęd, który odbył się w naszym polskim kościele. Nasza parafia ma bardzo wielu utalentowanych muzycznie parafian. Moje dziewczynki też miały kilka minut na zaprezentowanie się. Nie było to takie proste, bo Zosia musiała pokonać wstyd i chrypkę. A i same filmiki pod względem jakości pozostawiają wiele do życzenia. Kochani, oto moja Gabrysia i Ela, a gitarowo wspomaga je tatuś.

 

Poniżej moje starsze dziewczynki (Gabrysia gra na pianinie, więc ją mało widać, tylko słychać) wraz z zawstydzoną i ochrypniętą Zosią.

 

 

Bardzo was wszystkich serdecznie pozdrawiam.

Kartkowo u mnie się zrobiło....

Witajcie!

Powinnam napisać -Witajcie w Nowym, dla was wszystkich oby dobrym Roku! W Anglii atmosfera Bożego Narodzenia 2013 stała sie już historią, a na dworze bardziej wieje wiosną niż zimą. W moim ogrodzie na światło dzienne pchają się wszystkie wiosenne kwiaty cebulowe, a nawet zakwitła róża. Szczerze mówiąc, martwi mnie to bardzo i liczę na to, że niszczące budzacą sie rośliność mrozy obejda nas szerokim łukiem. W końcu mamy styczeń, więc w przyrodzie wszystko może się jeszcze zdarzyć. Ale wierzcie mi, nawet okoliczne żarłoki- czyli ptaki wszelkiego gatunku- śpiewają już bardzo wiosennie. Tylko tradycyjna szopka w polskim kościele i jeszcze śpiewane kolędy (a jutro nawet concert kolęd) wciąż trzymają nasze serca jeszcze przy żłóbku z Jezuskiem.

Rok rozpoczęłam kartkowo. Przede wszystkim robienie kartek to taka moja terapia antystresowa (mnie też stres czasami nie omija). Inna sprawa, że coraz częściej zdarza mi się robić kartki na specjalne zamówienia - i to jest super! Lubię robić kartki na specjalne zamówienie, kiedy wiem, kto ma taką kartkę dostać, co ten ktoś lubi, czym sie interesuje...itp.  W robieniu kartek najczęściej towarzyszy mi moja Zosia i Ela. One robią swoje, a ja swoje. Nie jest ważny bałagan w czasie takiej wspólnej pracy twórczej, ale to, że tak wspólnie spędzany czas to wspaniała okazja do rozmów i różnych ważnych dyskusji. Bardzo lubię te nasze kartkowe bałaganienie. Pewnie lada moment zarzucę blog kartkami i aż się boję, że będziecie mieli tego dosyć. Tymczasem serdecznie was pozdrawiam i dziękuję za to, że jesteście!

 

I kartka na specjalne zamówienie.